تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) وَ أَمَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ فَيُوَفِّيهِمْ أُجُورَهُمْ وَ اللَّهُ لا يُحِبُّ الظَّالِمِينَ (57) وَ أَمَّا الَّذِينَ آمَنُوا: و اما آن کسانى که ايمان آورند به خدا و پيغمبر و معاد و تمام معتقدات حقه ايمانيه، وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ‌: و بجا آورند کارهاى شايسته و پسنديده خدا و رسول، فَيُوَفِّيهِمْ أُجُورَهُمْ‌: پس کاملا و تماما عطا کرده شود اجر و پاداش آنها در دنيا به نيکنامى و عزت و ارجمندى، و در آخرت به درجه عالى و شادکامى و نعيم ابدى. وَ اللَّهُ لا يُحِبُّ الظَّالِمِينَ‌: و خداى تعالى دوست نمى‌دارد ستم کنندگان را که ظلم به نفس خود نمايند به شرک و معاصى. تبصره: آيه شريفه را اشاراتى است: 1- تهديد و وعيد عظيم است نسبت به کفار، به تمام اقسام آن. 2- اخبار به ورود وبال و نکال در دنيا به شآمت کفر آنان، چنانچه مشاهده شده آنانکه در مقام ظهور کفر و ارتداد و سرکشى به فرامين مقدس الهى برآمدند، در همين دنيا خير نديدند و عاقبت مخذول شدند. 3- اخبار به عذاب آنان در آخرت به آتش نيران و نيافتن ناصر و ياورى براى آنان. 4- اشاره به آنکه ايمان فقط بدون عمل صالح مجزى نخواهد بود، بلکه جزء مقوم و مثبت عقد ايمانى قلبى، اعمال صالح است از عبادت و طاعت که کاشفى است براى آن، و لذا در حديث شريف حضرت صادق عليه السّلام فرمود: الايمان هو الاقرار باللّسان و عقد فى القلب و عمل بالارکان. «1» 5- جزا و پاداش مؤمنين، وافى و کافى بدون هيچ نقصانى بلکه به زيادتى از فضل سبحانى، به ايشان مرحمت شود. 6- مراد از آيه: لا يُحِبُّ الظَّالِمِينَ‌ آنست که‌ «1» کافى جلد 2 کتاب الايمان و الکفر، صفحه 27 حديث اوّل- بحار الانوار جلد 68 صفحه 256 حديث 15 تفسير اثنا عشرى، ج‌2، ص: 121 لازمه دوستى که اعطاى ثواب و نجات از عذاب است، نسبت به ستمکاران به سبب کفر، منظور نمى‌فرمايد.