«مُبارَکٌ» به چيزى گفته مى‌شود که فايده و خير آن، رشد و فزونىِ زياد و ثابت داشته باشد.
قرآن از منبع مبارک است. «تَبارَکَ الَّذِي»* در شب مبارک نازل شده است. «فِي لَيْلَةٍ مُبارَکَةٍ» در مکان مبارک نازل شده «بِبَکَّةَ مُبارَکاً» و خودش نيز مبارک است. کِتابٌ ... مُبارَکٌ
سيماى قرآن در اين آيه ترسيم شده است:
الف) متن آن نوشته شده است. «کِتابٌ»
ب) از سرچشمه‌ى وحى و علم بى نهايت الهى است. «أَنْزَلْناهُ»
ج) گيرنده‌ى آن شخص معصوم است. «إِلَيْکَ»
د) محتوايش پر برکت است. «مُبارَکٌ»
ه) هدف از نزول، تدبّر در آن است. «لِيَدَّبَّرُوا»
و) علم و آگاهى به نکات و معارف آن، مقدّمه‌ى حرکت معنوى و قرب به خداست. «لِيَتَذَکَّرَ»
ز) کسانى اين توفيق را خواهند داشت که خردمند باشند. «أُولُوا الْأَلْبابِ»
جلد 8 - صفحه 102
اهمّيت قرآن و تدّبر در آن
* کسى که در آيات قرآن تدبّر نکند سزاوار تحقير الهى است. «أَ فَلا يَتَدَبَّرُونَ الْقُرْآنَ أَمْ عَلى قُلُوبٍ أَقْفالُها» «1»
* عالم ربانى کسى است که سروکارش با تحصيل و تدريس قرآن باشد. ... کُونُوا رَبَّانِيِّينَ بِما کُنْتُمْ تُعَلِّمُونَ الْکِتابَ وَ بِما کُنْتُمْ تَدْرُسُونَ «2»
* کتاب آسمانى را بايد با جدّيت گرفت. «خُذِ الْکِتابَ بِقُوَّةٍ» «3»
* کسانى که قرآن را مهجور کردند، در قيامت مورد شکايت پيامبر اکرم صلى الله عليه و آله قرار مى‌گيرند. «وَ قالَ الرَّسُولُ يا رَبِّ إِنَّ قَوْمِي اتَّخَذُوا هذَا الْقُرْآنَ مَهْجُوراً» «4»
* امام سجّاد عليه السلام فرمود: اگر قرآن داشته باشم و تنها باشم احساس غربت نمى‌کنم. «لو مات من بين المشرق و المغرب لما استوحشت بعد ان يکون القرآن معى» «5»
* حضرت على عليه السلام فرمود: قرآن دريايى است که هيچ کس به قعر آن نمى‌رسد. «بحرا لا يدرک قعره» «6»
* امام خمينى قدس سره به شدّت تأسّف مى‌خورد که چرا تمام عمر خود را صرف تدّبر در قرآن نکرده است، «7» همان گونه که مرحوم ملّاصدرا در تفسير سوره‌ى واقعه اين تأسّف را دارد.