1- قرآن، مبارک است. (تلاوت، تدّبر، تاريخ، استدلال، داستان، الگوهاى، معارف، اخبار غيبى، تشبيهات، اوامر و نواهى آن، همه و همه پر از راز و رمز است). کِتابٌ ... مُبارَکٌ
2- گرچه قرآن، مبارک است، امّا براى تدبّر است، نه فقط تبرّک جستن به ظاهر آن. (براى حفظ منزل، مسافر و عروس از خطرات) کِتابٌ ... مُبارَکٌ لِيَدَّبَّرُوا
«1». محمّد، 24.
«2». آل عمران، 79.
«3». مريم، 12.
«4». فرقان، 30.
«5». کافى، ج 2، ص 602.
«6». نهج‌البلاغه، خطبه 198.
«7». صحيفه نور، ج 20، ص 20.
جلد 8 - صفحه 103
3- تدّبر در قرآن مقدّمه‌ى تذکّر است وگرنه چه بسا انسان اسرار و لطايف علمى قرآن را درک کند ولى مايه‌ى غرورش شود. «لِيَدَّبَّرُوا- لِيَتَذَکَّرَ»
4- تدّبر بايد در همه‌ى آيات قرآن باشد نه تنها در آيات الاحکام. «لِيَدَّبَّرُوا آياتِهِ»
5- شرط تدبّر و بهره‌گيرى و پندپذيرى، عقل و خرد است. لِيَدَّبَّرُوا ... وَ لِيَتَذَکَّرَ أُولُوا الْأَلْبابِ
6- کسانى که از قرآن متذکّر نمى‌شوند، بى‌خردند. «لِيَتَذَکَّرَ أُولُوا الْأَلْبابِ»
7- قرآن، مطابق عقل و خرد است، لذا اهل خرد با تدبّر در آن به احکام و رموزش پى‌مى‌برند. «لِيَتَذَکَّرَ أُولُوا الْأَلْبابِ» (در قرآن، امرى مخالف عقل يافت نمى‌شود)
8- معارف قرآن پايان ناپذير است. اين که به همه دستور تدبّر مى‌دهد نشان آن است که هر کس تدبّر کند به نکته‌ى تازه‌اى مى‌رسد و اگر علما و دانشمندان گذشته همه‌ى اسرار قرآن را فهميده باشند، تدّبر ما لغو است. «لِيَدَّبَّرُوا آياتِهِ»