تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ وَهَبْنا لِداوُدَ سُلَيْمانَ نِعْمَ الْعَبْدُ إِنَّهُ أَوَّابٌ (30)
وَ وَهَبْنا لِداوُدَ سُلَيْمانَ: و بخشيديم مر داود را فرزندى به نام سليمان، نِعْمَ الْعَبْدُ: نيکو بنده‌اى بود سليمان، إِنَّهُ أَوَّابٌ: بدرستى که سليمان بسيار رجوع کننده بود بدرگاه ما و منقطع از ما سوى در همه افعال و جميع اقوال، پس ياد کن قصه او را،