سوره ص، آیه ۳۰ · جزء ۲۳ · صفحه ۴۵۵
وَ وَهَبْنَا لِدَاوُدَ سُلَيْمَانَ نِعْمَ الْعَبْدُ إِنَّهُ أَوَّابٌ
ما سلیمان را به داوود بخشیدیم؛ چه بنده خوبی! زیرا همواره به سوی خدا بازگشت می‌کرد (و به یاد او بود)!
معنی کلمات و عبارات
«أَوَّابٌ»: (نگا: اسراء / ، ص / ). کسی که از غفلتها و لغزشها بسی دوری می‌گزیند، و با توبه و انابه فراوان پیوسته به درگاه یزدان برمی‌گردد.
نکات آیه
۱ - سلیمان(ع)، عطیه الهى به داوود(ع) «و وهبنا لداود سلیمن»
۲ - سلیمان(ع)، فرزند حضرت داوود(ع) «و وهبنا لداود سلیمن»
۳ - سلیمان(ع)، بنده شایسته خدا بود. «نعم العبد»
۴ - فرزند صالح، عطیه الهى براى والدین «و وهبنا لداود سلیمن نعم العبد»
۵ - سلیمان(ع)، در همه امور زندگى به خدا روى آورده بود و همواره او را مرجع امور خود مى دانست. «إنّه أوّاب»
«أوّاب» صیغه مبالغه (از ماده «اَوْب») و به معناى «رجوع» است; یعنى، سلیمان بسیار مراجعه کننده به خدا و همواره متوجه او بود.
۶ - رجوع و توجه همواره سلیمان(ع) به خدا در زندگى، موجب دستیابى او به مقام عبودیت الهى «نعم العبد إنّه أوّاب»
برداشت یاد شده به خاطر این نکته است که جمله «إنّه أوّاب» در مقام تعلیل براى «نعم العبد» است; یعنى، چون سلیمان بسیار متوجه خدا و پرمراجعه به او بود; بهترین عبد شناخته شد و به این مقام دست یافت.
۷ - رجوع و توجه همواره به خدا در زندگى، موجب دستیابى انسان به مقام والاى عبودیت الهى «نعم العبد إنّه أوّاب»
۸ - بندگى شایسته خدا، مقامى بس والا براى بشر «نعم العبد إنّه أوّاب»