تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
فَقالَ إِنِّي أَحْبَبْتُ حُبَّ الْخَيْرِ عَنْ ذِکْرِ رَبِّي حَتَّى تَوارَتْ بِالْحِجابِ (32)
جلد 11 - صفحه 195
فَقالَ إِنِّي أَحْبَبْتُ: پس گفت بدرستى که من برگزيدم، حُبَّ الْخَيْرِ:
دوستى مال، يعنى اسبان را و بازماندم به جهت آن، عَنْ ذِکْرِ رَبِّي: از ياد پروردگار خود که ذکر آخر روز يا نافله باشد، حَتَّى تَوارَتْ بِالْحِجابِ: تا آنکه پوشيده شد آفتاب به پرده شب. نزد بعضى حجاب کوهى سبز است از پس کوه قاف که محيط است به کره زمين. پس حضرت سليمان به سبب فوت ذکر يا نافله، مغموم شد و به جهت تدارک آن به اصحاب خود گفت: