1- تاريخ مردان بزرگ نبايد فراموش شود. تاريخ انبيا حتّى براى پيامبر اسلام سازنده است زيرا آشنائى با مشکلات ديگران مايه تقويت صبر و شکيبايى است. «وَ اذْکُرْ عَبْدَنا أَيُّوبَ»
2- ايّوب بنده حقيقى خداوند بود. «عَبْدَنا»
«1». بحار، ج 12، ص 351.
جلد 8 - صفحه 114
3- شکوه کردن از مشکلات، نزد خدا مانعى ندارد. «نادى رَبَّهُ أَنِّي مَسَّنِيَ الشَّيْطانُ»
4- شيطان بر روح و اعتقاد اولياى خدا سلطه‌اى ندارد امّا مى‌تواند در مورد جسم آنان، نقش ايذايى داشته باشد. «مَسَّنِيَ الشَّيْطانُ بِنُصْبٍ»
5- رنج‌ها و مصيبت‌ها ميدانى مناسب براى وسوسه شياطين است. «بِنُصْبٍ» (بنابراين معنى که: شيطان به سبب رنج‌ها با من تماس مى‌گيرد.)
6- دعا جلوه‌اى از عبوديّت است. «عَبْدَنا أَيُّوبَ إِذْ نادى رَبَّهُ»
7- براى رفع گرفتارى‌ها و مشکلات، دعا کنيم. «نادى رَبَّهُ أَنِّي مَسَّنِيَ الشَّيْطانُ»
8- دعاى انبيا مستجاب مى‌شود و به دنبال سختى‌ها گشايش است. «ارْکُضْ بِرِجْلِکَ»
9- همه جا چشيدن سختى‌ها نشانه‌ى دورى از خدا نيست. (گاهى اولياى خدا سخت‌ترين شرايط را تحمّل مى‌کنند، در حالى که با زدن پا بر زمين چشمه‌ى آب خنک برايشان جارى مى‌شود.) «هذا مُغْتَسَلٌ بارِدٌ»
10- شستشو با آب سرد براى سلامتى نقش مهمى دارد. «مُغْتَسَلٌ بارِدٌ وَ شَرابٌ» (آب شستشو نيز بايد تميز و قابل آشاميدن باشد).
11- طبيعت مسخّر خداوند است و خداوند آن را مسخّر اولياى خود مى‌کند.
«ارْکُضْ بِرِجْلِکَ هذا مُغْتَسَلٌ بارِدٌ وَ شَرابٌ»