تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) وَ خُذْ بِيَدِکَ ضِغْثاً فَاضْرِبْ بِهِ وَ لا تَحْنَثْ إِنَّا وَجَدْناهُ صابِراً نِعْمَ الْعَبْدُ إِنَّهُ أَوَّابٌ (44) «1» منهج الصادقين، ج 8، ص 60، و حياة القلوب ج 1 ص 205. «2» مجمع البيان ج 4 ص 478. جلد 11 - صفحه 203 وَ خُذْ بِيَدِکَ ضِغْثاً: و بگير به دست خود دسته‌اى از چوب خرما يا از خشايش خشک يا از شاخه‌هاى باريک که به عدد صد باشد. فَاضْرِبْ بِهِ‌: پس بزن زوجه خود را با آن دسته يکبار، وَ لا تَحْنَثْ‌: و مخالفت سوگند مکن. عياشى روايت نموده از عباد مکى که روزى سفيان ثورى گفت: تو را نزد ابى عبد اللّه عليه السلام منزلتى است، سؤال کن از مرد زانى مريض که به سبب حد، خوف موت او باشد. به حضرت عرض کردم، فرمود: اين را از خود گوئى؟ گفتم: سفيان به من گفته، فرمود: مرد مستسقى را نزد حضرت پيغمبر صلّى اللّه عليه و اله آوردند که با مريضه‌اى زنا کرده، حضرت دستور دادند تا صد شمراخ را حاضر و مجموعا آن را يکبار به او زدند، پس آيه تلاوت نمود: «وَ خُذْ بِيَدِکَ ضِغْثاً» «1» إِنَّا وَجَدْناهُ صابِراً: بدرستى که ما يافتيم ايوب را صبر کننده در آنچه به نفس و مال و اولاد به او رسيد، نِعْمَ الْعَبْدُ: نيکو بنده‌اى است ايوب، إِنَّهُ أَوَّابٌ‌: بدرستى که بسيار او رجوع کننده بود بدرگاه ما و منقطع شونده از غير ما.