اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
وَ خُذ بِيَدِک‌َ ضِغثاً فَاضرِب بِه‌ِ وَ لا تَحنَث إِنّا وَجَدناه‌ُ صابِراً نِعم‌َ العَبدُ إِنَّه‌ُ أَوّاب‌ٌ (44)
و بگير بدست خود يک دسته ترکه پس بزن به آن دسته و ضغث و حنث قسم نکرده‌اي محققا ما يافتيم ايوب را صابر.
نظر به اينکه قسم ياد کرده بود که اگر گيسوان رحمة بريده شده صد تازيانه به او بزند و چون رحمة آمد و گيسوانش بريده شده بود و ديد
جلد 15 - صفحه 251
بي تقصير است متحير شد اگر بخواهد بقسم خود عمل کند ظلم در حق او است و اگر صرفنظر کند حنث يمين است و هر دو حرام است خداوند دستور داد که صد ترکه يک مرتبه باو بزند که نه حنث يمين شود و نه ظلم بطرف و اينکه حکم در شريعت اسلام هم جاري شد که اگر مردي زنا کرد يا زني زنا داد لکن مريض است يا ضعيف است که اگر بر او حد جاري شود تلف ميشود بايد همين معامله را با او کرد و در اخبار تمسک بهمين آيه کرده‌اند و از مفاد آيه و لسان اخبار ممکن است استفاده عموم کرد مثل مجنون و غير بالغ و صاحبان اعذار آنها را هم بهمين نحو رفتار کرد نِعم‌َ العَبدُ إِنَّه‌ُ أَوّاب‌ٌ نيکو بنده‌اي بود ايّوب بدرستي که او بازگشتش در هر حالي بخدا بود.
هر چه بلاء شديدتر ميشد بر صبرش افزوده ميشد و شکرش بيشتر ميشد و عبادتش زيادتر ميشد بسيار مقام بلندي است که خدا بفرمايد نِعم‌َ العَبدُ إِنَّه‌ُ أَوّاب‌ٌ و گفتند علّت معمم است که اگر بگويند «الخمر حرام لانه مسکر» دلالت دارد بر حرمت جميع مسکرات و لو اطلاق خمر بر او نشود و در اينجا دلالت دارد بر خوبي هر بنده‌اي که اوّاب باشد و لو ايوب نباشد.