تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
إِنَّا أَخْلَصْناهُمْ بِخالِصَةٍ ذِکْرَى الدَّارِ (46)
إِنَّا أَخْلَصْناهُمْ بِخالِصَةٍ: بدرستى که ما خالص و پاکيزه گردانيديم ايشان را براى خود به سبب خصلتى که خالص بود از شوب علائق، و آن، ذِکْرَى الدَّارِ: ياد کردن سراى آخرت است که مبناى خلوص طاعت باشد، چه محل نظر انبياء جز جوار حضرت عزت نيست.