نکته‌های تفسیر نور

«سَوَّيْتُهُ» از «استواء» به معناى اعتدال و استوارى در آفرينش است. ممکن است جمله‌ «إِذْ قالَ» مربوط به جمله «تحيمون» در آيات قبل باشد، يعنى من از ملاء اعلى آنگاه که فرشتگان بر سر آفرينش انسان با خداوند مجادله مى‌کردند آگاه نبودم. چنانکه در آيه 30 سوره بقره خوانديم که خداوند به فرشتگان فرمود: من در زمين خليفه قرار مى‌دهم، آنان گفتند: انسان موجود مفسد و خونريز است، از آفريدنش صرف نظر کن و ما تو را با حمد خود ستايش و تسبيح مى‌کنيم. ماجراى خلقت انسان وسجده فرشتگان بر او، در سوره‌هاى بقره، اعراف، حجر، اسراء و کهف آمده وتکرار اين داستان بيانگر تعصّب و نژادپرستى ابليس و حسادت بر انسان و خطر تکبّر و عدم توبه و عذرخواهى است که در طول تاريخ، همه‌ى انسان‌ها به نحوى با آن درگير هستند. جلد 8 - صفحه 126 از سوى ديگر براى توجّه دادن انسان به مقام انسانيّت است، انسانى که مسجود فرشتگان است بايد هشيار باشد که ارزش خود را هدر ندهد. مراد از «نَفَخْتُ فِيهِ مِنْ رُوحِي» آن نيست که چيزى از خدا جدا شده و به انسان ملحق شده باشد، بلکه منظور بيانِ منشأ و ريشه‌ى روح انسان است که از عالم بالاست، نه عالم خاکى. از رسول خدا صلى الله عليه و آله نقل شده که فرمود: خداوند آدم را آفريد و ما اهل بيت را در نسل او قرار داد و به خاطر کرامت ما فرمان سجده صادر کرد، پس مسجود قرار گرفتن آدم، براى خداوند عبوديّت بود و براى آدم احترام، زيرا ما در صلب او بوديم! «1»