تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ إِذْ قُلْتُمْ يا مُوسى لَنْ نُؤْمِنَ لَکَ حَتَّى نَرَى اللَّهَ جَهْرَةً فَأَخَذَتْکُمُ الصَّاعِقَةُ وَ أَنْتُمْ تَنْظُرُونَ (55)
چون بنى اسرائيل بعد از قتل به توحيد ثابت شدند، حق تعالى به موسى عليه السّلام خطاب فرمود: بار ديگر به مناجات بيائى، جماعتى از بنى اسرائيل را با خود بياور تا عذر گناه خود را بخواهند، و به شرف کلام من مشرف شوند. حضرت از ميان هفتصد هزار نفر هفتاد هزار نفر، و از ميان آنها هفتصد نفر، و از ميان آنها هفتاد نفر انتخاب نمود. به ميقات رفتند.
ايشان را در دامنه کوه طور بداشت و خود بالا رفت و سؤال نمود که تکلّم فرمايد و بشنواند ايشان را. پس خداى تعالى ايجاد کلام فرمود در درخت، و شنيدند کلام حق را از تمام اطراف، پس باور نداشتند و درخواست ديدن نمودند. چنانچه اخبار مى‌فرمايد:
وَ إِذْ قُلْتُمْ يا مُوسى: و ياد بياوريد زمانى را که گفتيد: اى موسى، لَنْ نُؤْمِنَ لَکَ: هرگز ايمان نياوريم و اقرار نکنيم مر تو را که خداوند با تو تکلم فرمود: حَتَّى نَرَى اللَّهَ جَهْرَةً: تا آنکه به ديده چشم ببينيم خداى را، ديدنى آشکارا. خطاب به آن هفتاد نفر است که اين درخواست نمودند.
فَأَخَذَتْکُمُ الصَّاعِقَةُ؛ پس فرا گرفت اخيار شما را صاعقه از آسمان به جهت تجاسر و فرط انکار شما، وَ أَنْتُمْ تَنْظُرُونَ: و حال آنکه شما مى‌ديديد آن صاعقه را. نزد بعضى، صاعقه صداى مهيبى بود که از آسمان فرود آمد. چون شنيدند فورا مردند و يک شبانه روز افتاده بودند بيهوش، و حضرت موسى عليه السّلام نيز بيهوش شد. چون به هوش آمد، متحير در آنها نظاره مى‌نمود و مى‌گفت: خداوندا با بنى اسرائيل چه گويم؟
تبصره: آيه شريفه اشاره است به آنکه وقتى حضرت موسى عليه السّلام
تفسير اثنا عشرى، ج1، ص: 152
نتواند از ميان قوم انتخاب نمايد اشخاص پسنديده نزد خدا را، پس چگونه امّت توانند امام و جانشين براى پيغمبر تعيين کنند. و البته عقل سليم آن را جايز نخواهد داشت.