تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) إِنَّا جَعَلْنا فِي أَعْناقِهِمْ أَغْلالاً فَهِيَ إِلَى الْأَذْقانِ فَهُمْ مُقْمَحُونَ «8» شأن نزول: أبو جهل ملعون قسم ياد نمود که اگر پيغمبر را در نماز ببيند سر مبارک او را بشکند. روزى ديد آن حضرت مشغول نماز، سنگ بزرگى برداشت نزد حضرت آمد، چون دست بالا برد که سنگ را بياندازد، دست او در گردنش چنبر شد و سنگ بر دست او چسبيده و در گردنش ماند؛ آيه شريفه نازل شد. إِنَّا جَعَلْنا فِي أَعْناقِهِمْ أَغْلالًا: بدرستى که ما قرار داديم در گردنهاى ايشان غلها و بندها، فَهِيَ إِلَى الْأَذْقانِ‌: پس آن غلها پيوسته شده به زنخدانهاى ايشان به مرتبه‌اى که نتوانند سرها را بجنبانند. فَهُمْ مُقْمَحُونَ‌: پس ايشان سر در هوا ماندگان و چشم بر هم نهندگانند، يعنى آنها را بازداشتيم چنانچه مغلولان از «1» سوره 11 (هود) آيه 119 و سوره 32 (سجده) آيه 13. جلد 11 - صفحه 58 کارها باز داشته شوند. گويند: قوم بنى مخزوم دست او را به سختى تمام از گردنش باز کردند. مرد ديگر از بنى مخزوم گفت: من مى‌روم بدين سنگ او را هلاک کنم، چون نزديک حضرت آمد نابينا شد و حضرت را نمى‌ديد اما صداى او را مى‌شنيد. برگشت گفت: او را نديدم و صدايش را مى‌شنيدم، چون قصد او نمودم چيزى مانند شتر فحل ديدم به طرف من آمد تا مرا فرو برد.