نکته‌های تفسیر نور

مراد از «الذِّکْرَ» با توجّه به آيات ديگر، قرآن است. چنانکه در آيه 9 سوره‌ى حجر مى‌خوانيم: «إِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا الذِّکْرَ وَ إِنَّا لَهُ لَحافِظُونَ» گروهى از کفّار و مشرکان هرگز قابل هدايت نيستند و هشدار پيامبر در مورد آنان بى‌اثر است. امّا کفّار: «إِنَّ الَّذِينَ کَفَرُوا سَواءٌ عَلَيْهِمْ‌ أَنْذَرْتَهُمْ أَمْ لَمْ تُنْذِرْهُمْ لا يُؤْمِنُونَ» «1» امّا مشرکان: «سَواءٌ عَلَيْکُمْ أَ دَعَوْتُمُوهُمْ أَمْ أَنْتُمْ صامِتُونَ» «2» مراد از «خَشِيَ الرَّحْمنَ بِالْغَيْبِ» يا ترس از خدا در درون است. يا ترس از خدا در مکان‌هاى پنهان از چشم مردم و يا ترس از خداوند نسبت به دادگاه قيامت که از امور غيبى است. هرگاه انسان در برابر شخصيّتى بزرگ قرار گيرد، هيبت و شوکت او باعث مى‌شود که به انسان حالى دست دهد که به آن خشيت گويند و اين با حالت خوف و ترسى که ناشى از کيفر و عذاب باشد، متفاوت است.