1- دور بودن از شهر، نشانه دورى از فرهنگ نيست. «وَ جاءَ مِنْ أَقْصَا الْمَدِينَةِ رَجُلٌ»
2- حمايت از حقّ، مرز و منطقه ندارد. «جاءَ مِنْ أَقْصَا الْمَدِينَةِ رَجُلٌ»
3- گاهى يک تنه بايد حرکت کرد و فرياد کشيد. «جاءَ مِنْ أَقْصَا الْمَدِينَةِ رَجُلٌ» حضرت على عليه السلام مى‌فرمايد: در راه حقّ از اندک بودن پيروان نهراسيد. «1»
4- براى حمايت از حقّ، مسافت طولانى نبايد مانع باشد. «أَقْصَا الْمَدِينَةِ»
5- طرفدارى از حقّ، انگيزه و سوز لازم دارد نه نشان و عنوان. «رَجُلٌ»
6- حمايت از حقّ، بايد با شدّت، سرعت، منطق و عاطفه همراه باشد. «يَسْعى- يا قَوْمِ- هُمْ مُهْتَدُونَ»
7- شکستن سکوت و فرياد زدن در محيطهاى انحرافى، براى حمايت از رهبرى حقّ مورد ستايش خداوند است. «قالَ يا قَوْمِ»
8- اخلاص در تبليغ، شرط جذب مردم است. «اتَّبِعُوا مَنْ لا يَسْئَلُکُمْ أَجْراً» مناديان حقّ نبايد از مردم مزدى بخواهند.
9- هاديان بايد خود مهتدى باشند. اتَّبِعُوا ... مُهْتَدُونَ
«1». نهج‌البلاغه، خطبه 201.
تفسير نور(10جلدى)، ج7، ص: 531