اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
وَ آيَةٌ لَهُم‌ُ الأَرض‌ُ المَيتَةُ أَحيَيناها وَ أَخرَجنا مِنها حَبًّا فَمِنه‌ُ يَأکُلُون‌َ (33)
و آيت و دليل است از براي معرفت خداوند و وحدانيّت او و قدرت و علم و حکمت او اينکه زمين مرده را که خشک و ساده است و بدون آب و گياه است احيا مي‌کنيم آن زمين را زنده مي شود و بيرون مي‌آوريم از آن زمين جنس دانه را پس از آن جنس ميخورند.
در اينکه آيات شريفه خداوند آثار قدرت خود را و تفضّلاتي که بر بندگان فرموده و نعمتهايي که به آنها عطا کرده بيان ميفرمايد من جمله:
وَ آيَةٌ لَهُم‌ُ يک نشانه و دليل براي تمام افراد بشر الأَرض‌ُ المَيتَةُ در فصل خزان که گياهي در روي زمين نيست صحراها تمام قاعا صفصفا است خداوند به نزول باران و وزيدن بادها و تلطيف هوا أَحيَيناها زنده مي‌کند زمين را و سبز و خرّم، نهرها جاري، کشتزارها سيراب وَ أَخرَجنا مِنها حَبًّا گندم، جو، عدس، ماش، نخود، برنج، لوبيا و ساير حبوبات فَمِنه‌ُ يَأکُلُون‌َ که اگر خداي نخواسته يک سال باران نيامد خشکسالي شد کار بجايي ميرسد که يکديگر را ميخورند چنانچه گفتند:
(زماني که آدمخوري باب گشت || هزار و دويست و هشتاد و هشت)
تاريخ هجري قمري
72