برگزیده تفسیر نمونه
(آیه 36)- این آیه سخن از تسبیح و تنزیه پروردگار میگوید، خط بطلان بر شرک مشرکان که در آیات گذشته از آن سخن بود میکشد، و راه توحید و یکتا پرستی را به همگان نشان میدهد، میفرماید: «منزه است کسی که تمام زوجها را آفرید، از آنچه زمین میرویاند، و از خود آنان، و از آنچه نمیدانند»! (سُبْحانَ الَّذِی خَلَقَ الْأَزْواجَ کُلَّها مِمَّا تُنْبِتُ الْأَرْضُ وَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ وَ مِمَّا لا یَعْلَمُونَ).
بدیهی است خداوند نیاز به این ندارد که خویشتن را تسبیح و تنزیه کند، این
ج4، ص94
تعلیمی است برای بندگان و دستور العملی است برای پیمودن خط تکامل.
این آیه یکی دیگر از آیاتی است که محدود بودن علم انسان را بیان میکند و نشان میدهد که در این جهان حقایق بسیاری است- از جمله «زوجیّت» در موجودات جهان- که از علم و دانش ما پوشیده است.