تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) وَ آيَةٌ لَهُمُ اللَّيْلُ نَسْلَخُ مِنْهُ النَّهارَ فَإِذا هُمْ مُظْلِمُونَ (37) وَ آيَةٌ لَهُمُ اللَّيْلُ‌: و آيتى ديگر مر ايشان را بر کمال قدرت ما شب است که از روى حکمت و محض مصلحت، نَسْلَخُ مِنْهُ النَّهارَ: مى‌کنيم و زايل نمائيم از او روشنى روز را که آفتاب است، فَإِذا هُمْ مُظْلِمُونَ‌: پس ناگاه ايشان داخلند در تاريکى که هيچ روشنائى نيست. نکته: لفظ «سلخ» براى «ليل» استعاره و اشاره است به آنکه ليل به جهت ظلمت مانند جسم، و نهار که ضوء است به مثابه قشر، و نهار امر عرضى و در حکم لباس است.