تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) وَ الشَّمْسُ تَجْرِي لِمُسْتَقَرٍّ لَها ذلِکَ تَقْدِيرُ الْعَزِيزِ الْعَلِيمِ (38) وَ الشَّمْسُ تَجْرِي لِمُسْتَقَرٍّ لَها: و از آيات قدرت ما آفتاب است که جريان دارد به قرارگاه و مدارى که خدا مقرر فرمود، يعنى حد معينى که به او منتهى شود. بيان: مستقر آفتاب: يا وسط حقيقى آسمان است که حرکت آن در آنجا بطى‌ء پيدا کند به طورى که گمان شود در آنجا قرار گيرد؛ يا منتهاى منازل او است در زمستان که از آن تجاوز نشود، يعنى او را در محل ارتفاع غايتى است که از آن نمى‌گذرد و بدون آن منقطع نشود، و در عين هبوط نهايتى است که از آن تجاوز نکند و يکمرتبه از آن انقطاع نيابد. و ما بين ارتفاع و انخفاض آن سيصد و شصت مشرق و مغرب است که هر روز از مطلعى طلوع و به مغربى غروب کند؛ و يا مستقر و غايت سير آن محل انقضاى دنيا است يعنى هميشه حرکت و اصلا قرار نمى‌گيرد تا انقطاع دنيا. جلد 11 - صفحه 78 أبو ذر غفارى از حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله روايت نموده که: مستقر آفتاب زير عرش است. «1» ذلِکَ تَقْدِيرُ الْعَزِيزِ الْعَلِيمِ‌: آن رفتن آفتاب به مقر خود تقدير خداوندى که غالب است به قدرت کامل خود به هر مقدورى دانا و احاطه کننده به علم شامل خود به هر معلومى.