اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
فَاليَوم‌َ لا تُظلَم‌ُ نَفس‌ٌ شَيئاً وَ لا تُجزَون‌َ إِلاّ ما کُنتُم تَعمَلُون‌َ (54)
پس همچه روزي ظلم نميشود هيچ نفسي شيئي را بقدر خردلي بهيچ نفسي ظلم نميشود و جزاء داده نميشود مگر آنچه بوديد عمل ميکرديد.
جلد 15 - صفحه 89
فَاليَوم‌َ لا تُظلَم‌ُ نَفس‌ٌ شَيئاً يکي از اصول عقايد عدل است و مکرر بيان شده که معناي عدل اينست که محال است فعل قبيح و فعل لغو و ظلم از خداوند متعال صادر شود و معناي قبيح فعلي که مفسده داشته باشد بدون مصلحت يا مفسده آن زائد و غالب بر مصلحت آن باشد و معناي لغو اينست که فعلي که نه مصلحت دارد و نه مفسده يا مصلحت و مفسده آن مساوي باشد که آن دو را قبح صرف و قبيح مطلق ميگويند و اينکه دو را لغو صرف و لغو مطلق مي‌نامند و معناي ظلم اينست که مستحق صاحب حق را حقش را اداء نکنند يا غير مستحق عذاب را عذاب کنند و اينکه عدل از اصول مذهب شيعه و معتزله است و اما اشاعره منکر عدل هستند چون منکر حسن و قبح عقلي هستند و توهم کردند که عدليه قدرت خدا را محدود کرده‌اند با اينکه علي کل شي‌ء قدير لکن حسن و قبح عقلي را حتي حيوانات پست و اطفال رضيع هم تا اندازه‌اي درک ميکنند سگ را اگر لقمه ناني يا استخواني نزدش بيندازي دم ميجنباند و اگر سنگ و چوب بيندازي پارس ميکند طفل رضيع را اگر در صورتش تبسم کني لب ميگشايد و اگر صورت در هم کشي گريه ميکند و اما قدرت الهي فرق است بين نتوانستن و بين نکردن معصومين را مي‌گوييم محال است از آنها معصيت حتي خيال معصيت صادر شود نه اينکه قدرت ندارند و الا فضيلتي نيست و مسلما ظلم از قبايح عقليه است.
وَ لا تُجزَون‌َ إِلّا ما کُنتُم تَعمَلُون‌َ البته خداوند مؤمنين و صلحاء و اتقياء را جزاي نيک عطا ميفرمايد و هيچ عمل آنها را بي اجر نميگذارد و کفار و ظلمه و فساق را زائد بر استحقاق عذاب نميفرمايد و آيات شريفه و اخبار متواتره بتواتر معنوي در اينکه باب بسيار است و مکرر اشاره شده احتياج ببسط ندارد.