تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) وَ مَنْ نُعَمِّرْهُ نُنَکِّسْهُ فِي الْخَلْقِ أَ فَلا يَعْقِلُونَ (68) وَ مَنْ نُعَمِّرْهُ‌: و هر که را عمر داديم و زندگانى او را دراز کنيم، نُنَکِّسْهُ فِي الْخَلْقِ‌: برگردانيم او را در آفرينش، يعنى زيادتى جسم او را به نقص بدل کنيم و قوت او را به ضعف و جوانى او را به پيرى و طراوت او را به پژمردگى و زيرکى و دانائى او را به خرفتى و نادانى؛ أَ فَلا يَعْقِلُونَ‌: آيا پس چرا تعقل نمى‌کنيد و در نمى‌يابيد که هر که بر تنکيس خلق قادر باشد، بر طمس و مسخ نيز قادر خواهد بود. شأن نزول: کفار مکه چون قرآن را بر اسلوبى غريب و ترکيبى بديع ديدند، گفتند: پيغمبر شاعر است؛ حق تعالى رد آنها فرمود که: