1- هشدارهاى قرآن، مايهى تذکّر و تنبّه است. إِنْ هُوَ إِلَّا ذِکْرٌ ... لِيُنْذِرَ
2- نشانهى زنده دلى، پذيرش هشدارهاى قرآن است. «لِيُنْذِرَ مَنْ کانَ حَيًّا»
«1». بقره، 28.
«2». انفال، 24.
«3». بقره، 179.
«4». تفسير نورالثقلين.
جلد 7 - صفحه 558
3- هدايت پذيرى از قرآن، در انحصار قوم و نژاد خاصّى نيست. «لِيُنْذِرَ مَنْ کانَ حَيًّا»
4- هدف از وحى و بعثت انبيا بيدارى و هوشيارى زنده دلان و اتمام حجت با مرده دلان است. «وَ يَحِقَّ الْقَوْلُ عَلَى الْکافِرِينَ»
5- در سنگدلان حتّى کلام خداوند اثر ندارد. «مَنْ کانَ حَيًّا»
6- کفّار و کسانى که حقّ را نپذيرند مردگانى بيش نيستند. (در برابر «مَنْ کانَ حَيًّا»، «الْکافِرِينَ» آمده است.
7- وعده قهر الهى براى کافران، کلام قطعى خداست. «يَحِقَّ الْقَوْلُ عَلَى الْکافِرِينَ»