1- اگر گاو و گوسفند وحشى بودند، دنياى لبنيات با همهى منافعى که دارد به روى انسان بسته مىشد. ذَلَّلْناها لَهُمْ ... وَ مِنْها يَأْکُلُونَ
2- اگر همهى حيوانات وحشى بودند، بسيارى از سفرها انجام نمىگرفت.
«ذَلَّلْناها لَهُمْ فَمِنْها رَکُوبُهُمْ»
3- هم زمين رام و ذلول است، و «الْأَرْضَ ذَلُولًا» «1» و هم حيوانات، «ذَلَّلْناها» امّا انسان که به هر دو محتاج است، طاغى است. «إِنَّ الْإِنْسانَ لَيَطْغى» «2»
4- هر چيزى براى هدفى آفريده شده است. «فَمِنْها رَکُوبُهُمْ وَ مِنْها يَأْکُلُونَ»
5- خام خوارى مورد مدح اسلام نيست و در مورد مصرف گوشت سفارش شده است. «وَ مِنْها يَأْکُلُونَ»
«1». ملک، 15.
«2». علق، 6.
جلد 7 - صفحه 560
6- شير، نعمت ويژهاى است که بايد براى آن شکر کرد. (با اينکه شير جزو منافع حيوانات است، ولى نام آن به خصوص برده شده «مَشارِبُ» تا نشانه ويژگى آن باشد. «وَ لَهُمْ فِيها مَنافِعُ وَ مَشارِبُ»
7- شکر بايد بر اساس فهم و معرفت باشد. أَ وَ لَمْ يَرَوْا ... أَ فَلا يَشْکُرُونَ