اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
إِنّا کَذلِک‌َ نَفعَل‌ُ بِالمُجرِمِين‌َ (34)
و محققا ما همين نحو معامله ميکنيم با کساني که مجرم هستند.
مجرم کسي را گويند که مخالفت کند فرمان خداوند را مخالفتي که استحقاق جرم داشته باشد و کلمه بالمجرمين و لو جمع محلّي بالف و لام است و افاده عموم ميدهد شامل تمام مشرکين از عبده اصنام و شمس و قمر و ستاره و گاو و گوساله و آتش و شجر و ملک و جن و انس ميشود بلکه لفظ مشرک شامل جميع انحاء شرک ميشود شرک ذاتي صفاتي افعالي عبادتي نظري و تمام کفار از يهود نصاري مجوس اهل بدعت منکر ضروري که تمام اينها کافر و نجس هستند و تمام اهل ضلالت منکرين ولايت و امامت و لو نسبت بحضرت بقية اللّه و معاندين و مخالفين و اهانت کنندگان بمقدسات ديني حتي کساني که يک واجب ديني را ترک کنند مثل صلوة و صوم زکاة خمس حج جهاد امر بمعروف و نهي از منکر تحصيل علم واجب حتي مثل حب و بغض نسبت بائمه طاهرين که در خبر است سؤال مي- کند هل الحب و البغض من الايمان حضرت جواب ميفرمايد
هل الايمان الا الحب و البغض
و شامل ميشود فعل يک معصيت و حرام ديني که در معني واجب گفتند که در ترکش استحقاق عذاب و جرم دارد و معني حرام در فعلش استحقاق عذاب است لکن قطعا در اينکه آيه شريفه مراد اينکه عموم نيست چنانچه در آيه بعد تعيين ميفرمايد که مراد از بالمجرمين کيان هستند بعلاوه در حق مؤمن عاصي و لو استحقاق عذاب دارد و صدق مجرم ميکند لکن قابليت عفو و مغفرت و شفاعت را دارد و بر فرض اگر مشمول اينها نشد براي ايمانش مسلما مصداق إِنّا کَذلِک‌َ نَفعَل‌ُ بِالمُجرِمِين‌َ نيست و بالاخره بواسطه ايمان نجات
جلد 15 - صفحه 143
پيدا ميکند لکن مشروط باينست که معاصي باعث زوال ايمان نشود.