اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
أَ فَما نَحن‌ُ بِمَيِّتِين‌َ (58) إِلاّ مَوتَتَنَا الأُولي وَ ما نَحن‌ُ بِمُعَذَّبِين‌َ (59)
اينکه دو آيه را دو نحوه تفسير کرده‌اند يکي کلام اهل بهشت است بيک ديگر که آيا پس ما نمي‌ميريم در بهشت مگر همان مردن ما در دنيا که مردن اولي بود و اينکه استفهام از روي يقين است يعني يقينا ديگر مردن نداريم و ما بلطف الهي معذب نميشويم و ما نيستيم بمعذبين و بر طبق اينکه تفسير حديثي از حضرت باقر عليه السلام است مسندا که ميفرمايد
اذا دخل اهل الجنة الجنة و اهل النار النار جي‌ء بالموت فيذبح کالکبش ثم يقال لهم خلود فلا موت ابدا فيقول اهل الجنة أ فما نحن بميتين الا موتتنا الاولي و ما نحن بمعذبين
و قريب بهمين حديث حديث ديگريست از آن حضرت که پس از ذبح موت مثل کبش ميفرمايد
ثم ينادي مناد لا موت ايقنوا بالخلود قال فتفرح اهل الجنة فرحا
بعد ذکر آيتين را ميفرمايد
و تشهق اهل النار شهقة الي قوله و هو قول اللّه وَ أَنذِرهُم يَوم‌َ الحَسرَةِ إِذ قُضِي‌َ الأَمرُ
مريم آيه 40 نحوه دوم کلام اينکه مؤمن است با قرين خود که در سواء جحيم است که تو ميگفتي که همين مردن اولي است و فاني و زايل ميشويم و ديگر بعث و نشوري نيست.
أَ فَما نَحن‌ُ بِمَيِّتِين‌َ إِلّا مَوتَتَنَا الأُولي وَ ما نَحن‌ُ بِمُعَذَّبِين‌َ نه عذابي هست نه سؤال و جوابي و اينکه استفهام تقريريست که حال ببين عذاب را ذُق إِنَّک‌َ أَنت‌َ العَزِيزُ الکَرِيم‌ُ دخان آيه 49 لکن تفسير اول اقرب بنظر ميآيد هم از جهت دو حديث مذکور که حضرت باقر عليه السلام تفسير فرموده و هم از جهت ظاهر آيه شريفه و هم از جهت آيات بعد که شاهد بر اينکه معني است که ميفرمايد: