اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
إِن‌َّ هذا لَهُوَ الفَوزُ العَظِيم‌ُ (60)
اينکه خلود در بهشت و همنشيني با انبياء و اولياء و مقربان درگاه الهي فوز بسيار بزرگي و با عظمتي است.
إِن‌َّ هذا مشار اليه آيات شريفه قبل است از قوله تعالي أُولئِک‌َ لَهُم رِزق‌ٌ
جلد 15 - صفحه 157
مَعلُوم‌ٌ الي قوله وَ ما نَحن‌ُ بِمُعَذَّبِين‌َ 18 آيه با تاکيد ان مشدده و لام.
لَهُوَ الفَوزُ العَظِيم‌ُ و فوز رستگاري و سعادت و تنعم بنعم الهيه است و فوز عظيم منوط بچهار امر است:
(اول) ايمان که اگر بي ايمان از دنيا رود هيچگونه رستگاري ندارد و- خطرات ايمان بسيار است من جمله معاصي که باعث سياهي قلب و قساوت و ضعف ايمان ميشود مثل آفتيست که باشجار متوجه ميشود تا خشک شود و من جمله صفات خبيثه مثل کبر و نخوت و عناد و عصبيت و غير اينها که مانع از قبولي ايمان ميشود و من جمله جهل که قلب را تاريک ميکند و نور ايمان در آن تابش ندارد بخصوص اگر جهل مرکب باشد.
(دوم) تقوي است بمراتب تقوي پرهيز از معاشرت با کفار و ظلمه و اهل ضلال و فساق و فجار و حب جاه و مال و هواي نفس و حب دنيا و متابعت شيطان و ارتکاب معاصي که هر کدام مدخليت تامي دارد در هلاکت و محروميت از فوز عظيم.
(سوم) اعمال صالحه که کوچک و بزرگ آنها باعث زيادتي فيوضات ميشود بالاخص واجبات شرعيه مثل نماز زکاة صوم حج امر بمعروف و نهي از منکر جهاد با نفس و غير اينها.
(چهارم) خلوص چه در ايمان که نقصي و زيادتي نداشته باشد و خلوص در عبادات که شوائب ربا يا مقاصد ديگري در آنها نباشد که عملي که مشوب به اينکه شوائب باشد باطل و عاطل و مردود و غير مقبول ميشود.