تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
فَإِنَّهُمْ لَآکِلُونَ مِنْها فَمالِؤُنَ مِنْهَا الْبُطُونَ (66)
فَإِنَّهُمْ لَآکِلُونَ مِنْها: پس بدرستى که جهنميان هر آينه خورند از آن شجره يا ثمره.
فَمالِؤُنَ مِنْهَا الْبُطُونَ: پس پر کنند از آن شکمها را به اجبار و اکراه يا از شدت گرسنگى.
مروى است که حق تعالى علت جوع را برايشان مسلط سازد بر وجهى که به جهت شدت آن عذابهاى ديگر را فراموش کنند و از مالک طلب طعام کنند.
مالک ميوه درخت زقوم با برگهاى آن به خورد ايشان دهد، و آنها از غايت گرسنگى شکمها را پر کنند. بعد از آن تشنگى بر آنها غالب شود، طلب آب کنند، مالک بعد از مدتى آبى که در غايت گرمى است به آنها نشان دهد. «1»