1- مردان خدا به بن بست نمى‌رسند و هنگامى که کار بر آنان سخت شود با دعا و استمداد از قدرت غنى خداوند مشکل خود را حل مى‌کنند. «نادانا نُوحٌ»
2- با اين که خداوند از درون همه آگاه است امّا براى گفتن و خواستن و دعا کردن آثار خاصى است. «نادانا» (آرى ندا و دعا و اظهار حاجت به درگاه خداوند اجابت الهى را در پى دارد).
3- اگر کسى از سر اخلاص خدا را بخواند، دعايش مستجاب خواهد شد.
نادانا ... فَلَنِعْمَ الْمُجِيبُونَ
4- استجابت دعا، همراه با حکمت و رحمت و بدون منّت است. «فَلَنِعْمَ الْمُجِيبُونَ»
5- نوح هلاکت کفّار و سلامت سفر با کشتى را براى خود و يارانش از خداوند درخواست کرد، لکن خدا نام نيک، بقاى نسل وسلام ابدى خود را نثار او کرد و شايد اين معناى «فَلَنِعْمَ الْمُجِيبُونَ» باشد يعنى بيش از آنچه تو خواستى داديم.
6- خداوند نوح را در آب حفظ کرد و ابراهيم را در آتش. «نَجَّيْناهُ» (آب و آتش در برابر اراده‌ى خدا چيزى نيستند).
7- نسبت و قوميّت همه جا سبب اهل بودن نيست. (اين آيه مى‌فرمايد: ما اهل نوح را نجات داديم در حالى که مى‌دانيم خداوند فرزندش را غرق کرد.
بنابراين مراد از اهل، همفکران وپيروان او هستند نه تنها بستگانش). «أَهْلَهُ»
8- انقراض يا بقاى هر نسلى به دست خداست. «جَعَلْنا ذُرِّيَّتَهُ هُمُ الْباقِينَ»
9- نسل بشر امروز، از حضرت نوح و همراهان او هستند. «هُمُ الْباقِينَ»
«1». تفسير نورالثقلين.
جلد 8 - صفحه 40
10- اولياى خدا زنده‌اند و سلام‌ها را دريافت مى‌کنند. «سَلامٌ عَلى نُوحٍ فِي الْعالَمِينَ»
11- عامل بقاى نام نيک در ميان مردم و سلام از سوى خداوند، نيکوکارى است.
«نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ»
12- پاداش الهى در مورد نيکوکاران، يک جريان و سنّت است نه يک حادثه و جرقّه. «کَذلِکَ نَجْزِي»
13- خداوند پاداش نيکوکاران را در دنيا نيز مى‌دهد. «إِنَّا کَذلِکَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ»
14- سلام به انبيا و اولياى در گذشته، کار خدايى است. «سَلامٌ عَلى نُوحٍ فِي الْعالَمِينَ»
15- نيکوکارانى به درجات الهى مى‌رسند که کارشان برخاسته از ايمان باشد نه براى نام و شهرت. «نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ إِنَّهُ مِنْ عِبادِنَا الْمُؤْمِنِينَ»
16- اگر احسان و نيکوکارى با ايمان و عبوديّت همراه باشد، نزد خداوند ارزش بيشترى دارد. «إِنَّا کَذلِکَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ إِنَّهُ مِنْ عِبادِنَا الْمُؤْمِنِينَ»
17- هنگام نزول عذاب در دنيا، تنها مؤمنان نجات مى‌يابند و ديگران کيفر مى‌شوند، چه کافر باشد و چه بى‌تفاوت. آيه مى‌فرمايد: «أَغْرَقْنَا الْآخَرِينَ» و نمى‌فرمايد: «اغرقنا الکافرين»