تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
إِذْ قالَ لِأَبِيهِ وَ قَوْمِهِ ما ذا تَعْبُدُونَ (85)
إِذْ قالَ لِأَبِيهِ: ياد کن ابراهيم را وقتى که با قلب سليم خالص از روى
«1» اصول کافى (مترجم) جلد 3، باب الاخلاص روايت 5 ص 26.
«2» نورالثقلين ج 4 ص 58 بنقل از مجمع البيان (ذيل آيه 89 سوره شعراء)
جلد 11 - صفحه 133
سرزنش گفت مرعم خود آذر را که در تربيت قائم مقام پدر بود، وَ قَوْمِهِ ما ذا تَعْبُدُونَ: و مرقوم خود را که بت‌پرست بودند اين چه چيز است که مى‌پرستيد.
تبصره:
به قول مفسرين و محدثين و مورخين، پدر حضرت ابراهيم عليه السلام «تارخ» و مؤمن بوده، و «آذر» عموى او و بت‌پرست بوده و اطلاق «أب» در لسان عرب بر عمو شايع است، چنانچه در قضيه سؤال حضرت يعقوب از اولاد خود فرمود که را پرستش کنيد: (قالُوا نَعْبُدُ إِلهَکَ وَ إِلهَ آبائِکَ إِبْراهِيمَ وَ إِسْماعِيلَ وَ إِسْحاقَ) «1» در تعداد شماره آباء يعقوب اسمعيل عليهما السلام واقع شده و حال آنکه عم يعقوب بوده.