اهل بابل، محل زندگى حضرت ابراهيم عليه السلام، هر سال جشن مخصوصى داشتند و غذاهايى را آماده مى‌کردند که در بت‌خانه قرار مى‌دادند تا متبرّک شود، سپس دستجمعى به بيرون شهر مى‌رفتند و پس از خوشگذرانى، در پايان روز براى صرف غذا به بت‌خانه باز مى‌گشتند.
شبِ پيش از جشن، از ابراهيم نيز دعوت کردند که همراه آنان در مراسم شرکت کند، امّا حضرت ابراهيم که منتظر فرصتى براى درهم کوبيدن بت‌ها و ايجاد شوک بر مردم بود، مطابقِ آداب و رسوم و اعتقاد مردم بابل که ستارگان را در سرنوشت خود مؤثّر مى‌دانستند، نگاهى به ستارگان کرد و چنين وانمود کرد که اوضاع کواکب، نوعى بيمارى را در صورت خروج او از شهر نشان مى‌دهد. لذا مردم نيز قانع شده و از اصرار خود دست برداشتند.
روشن است که حضرت ابراهيم، خود چنين اعتقادى به نقش ستارگان نداشته و براى قانع کردن مردم از شيوه‌ى مورد قبول خودشان استفاده کرده است. چنانکه براى دعوت آنان به خداپرستى، ابتدا همچون آنها نشان مى‌دهد که ستاره‌پرست شده است و سپس از اين عقيده، تبرّى مى‌جويد. «1»
«1». انعام، 76- 78.
جلد 8 - صفحه 44