1- در تبليغ، بايد با هر گروهى با زبان خودشان سخن گفت. (براى گروهى که به تأثير ستارگان عقيده دارند، بايد با نگاه و ديد آنها حرف زد.) «فَنَظَرَ نَظْرَةً فِي النُّجُومِ فَقالَ»
2- براى دعوت مردم به راه حقّ و مبازه با باطل، طرحهاى ابتکارى و انقلابى لازم است. (حضرت ابراهيم از رفتن به همراه مردم به خارج شهر خوددارى کرد و طرح خود را که شکستن بتها بود انجام داد.) «فَقالَ إِنِّي سَقِيمٌ»
3- مؤمن بايد زيرک و تيزبين باشد و از فرصتها استفاده بکند. فَنَظَرَ ... فَقالَ
4- انبيا از طرف خداوند يک طرح دراز مدّت دارند که در فرصت مناسب اجرا مىکنند. (در آيه 57 سورهى انبيا مىخوانيم: ابراهيم به مردم هشدار داد که در غياب شما نقشهاى براى بتهاى شما مىکشم. «تَاللَّهِ لَأَکِيدَنَّ أَصْنامَکُمْ بَعْدَ أَنْ تُوَلُّوا مُدْبِرِينَ» آن وعده با چنين برنامهريزى عملى شد.)
5- رهبران دينى جامعه، بايد در برابر جريانهاى فکرى انحرافى، به صورت فعّال عمل کنند نه انفعالى و با يک نقشه حساب شده، دشمن را در برابر عمل انجام شده قرار دهند. فَنَظَرَ ... فَقالَ ... فَراغَ
6- خام کردن دشمن براى ضربه زدن به او، نياز به شناختِ آداب و رسوم و عقائد او دارد. فَنَظَرَ ... فَقالَ إِنِّي سَقِيمٌ
7- منطق انبيا براى نفى بتپرستى، بسيار روشن و فطرى و عقلى است. «أَ لا تَأْکُلُونَ ما لَکُمْ لا تَنْطِقُونَ»