تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
ما لَکُمْ لا تَنْطِقُونَ (92)
چون جوابى ندادند ديگر باره از روى تهکم گفت:
ما لَکُمْ لا تَنْطِقُونَ: چيست شما را که سخن نمىگوئيد و مرا جواب نمىدهيد! در اين کلام تنبيه فرموده بر آنکه اصنام چون جمادند و نمىخوردند و سخن نمىگويند، اخس اشياء باشند و به هيچ وجه صلاحيت عبادت نداشته باشند.