اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
وَ نادَيناه‌ُ أَن يا إِبراهِيم‌ُ (104) قَد صَدَّقت‌َ الرُّؤيا إِنّا کَذلِک‌َ نَجزِي المُحسِنِين‌َ (105)
نداء الهي بگوش ابراهيم رسيد توجه نمود چه ميفرمايد فرمود: اي ابراهيم بتحقيق بدستور ما و امريه ما که در خواب بتو داديم عملي کردي و انجام دادي محققا ما اينکه نحو جزاء ميدهيم نيکوکاران را.
قَد صَدَّقت‌َ الرُّؤيا يعني صدق رؤياي خود را ظاهر کردي و عمل نمودي از اينکه جمله استفاده ميشود که تصديق امر الهي بمجرد اينکه نيست که بگويد صدق است اگر صدق ميداني بايد بر طبقش عمل نمود.
إِنّا کَذلِک‌َ نَجزِي المُحسِنِين‌َ جزاء نيکوکاران عفو از ذبح فرزندش و رفع هم و غم و قبولي عمل که ميفرمايد هَل جَزاءُ الإِحسان‌ِ إِلَّا الإِحسان‌ُ الرحمن آيه 60 و ميفرمايد وَ مَن أَحسَن‌ُ قَولًا مِمَّن دَعا إِلَي اللّه‌ِ وَ عَمِل‌َ صالِحاً وَ قال‌َ إِنَّنِي مِن‌َ المُسلِمِين‌َ فصلت آيه 33 محسن کسي را گويند که قولش با فعلش مطابق باشد و تسليم اوامر الهي و تقديرات او باشد.
179