تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) يَخْتَصُّ بِرَحْمَتِهِ مَنْ يَشاءُ وَ اللَّهُ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِيمِ (74) يَخْتَصُّ بِرَحْمَتِهِ‌: مختص مى‌فرمايد به رحمت واسعه خود، که نبوت يا اسلام يا قرآن است، مَنْ يَشاءُ: هر که را خواهد، و عالم است به آنکه استحقاق و قابليت افاضه اين رحمت را دارد، وَ اللَّهُ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِيمِ‌: و خداى تعالى صاحب فضل عظيم است بر مؤمنان، به مرتبه‌اى که کسى احصاء نتوان نمايد. اولى، حمل آيه است بر عموم، يعنى خداى تعالى تخصيص مى‌دهد به لطف و مهربانى خود، يا به فضل و جود و احسان خود، يا به عطاى نبوت و نزول کتاب و دين و وحى، هر کس را بخواهد و قابل و احق به آن بداند در علم و حکمت خود؛ و خداى تعالى صاحب فضل و احسان و انعام عظيم است. کثرت عطاى او، نقصان در خزائن او نمى‌رساند. تبصره: در آيات شريفه دلالاتى است: 1- معجزه باهره پيغمبر ما مى‌باشد، چه اخبار از سرائر قلوب يهود، و اطلاع از آن به غير است؛ و خبر مطابق با مخبر در خارج ثابت باشد. پس نبوت آن حضرت قطعى الثبوت خواهد بود. 2- دفع مکائد و حيله آنان در تزلزل و تشکيک اهل ايمان. 3- توجه لطف خاصه به مؤمنين در زيادتى ثبات يقين. 4- دين اسلام افضل اديان و اصل آنها، و نبوت آن حضرت، افضل همه انبياء است. 5- دال است بر آنکه اعطاء مقام شامخ نبوت، منوط به اراده سبحانى و حکمت و مصلحت الهى است، و به هر که مقتضى و قابليت داشته باشد مخصوص فرمايد. تفسير اثنا عشرى، ج‌2، ص: 148