تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ أَنْبَتْنا عَلَيْهِ شَجَرَةً مِنْ يَقْطِينٍ (146)
وَ أَنْبَتْنا عَلَيْهِ: و برويانيديم بر بالاى سر او، شَجَرَةً مِنْ يَقْطِينٍ: درختى از کدو تا برگهاى خود او را سايه کرد و از حرارت آفتاب او را نگهداشت. خاصيت درخت کدو آنست که مگس گرد آن نگردد.
از حضرت پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله پرسيدند که يا رسول اللّه چرا کدو را بسيار دوست مى‌دارى؟ فرمود: درخت برادر من يونس است «1».
از ابن عباس و ابن مسعود نقل شده: چون يونس از شکم ماهى بيرون آمد، مانند جوجه مرغ که پر نداشته باشد مى‌لرزيد. حق تعالى برّه کوهى را امر فرمود تا پستان در دهن او مى‌نهاد تا وقتى که پوست او محکم و گوشت او به حالت اوليه برگشت. «2» خطاب شد برو به جانب قوم که ايمان آوردند.