1- سؤال از وجدان، کليد تفکّر و تنبه مردم است. «فَاسْتَفْتِهِمْ أَ لِرَبِّکَ الْبَناتُ»
2- برخى عقايد به قدرى بىمنطق و پوک است که لحظهاى فکر کردن براى دريافت بىاعتبارى آنها کافى است. «أَ لِرَبِّکَ الْبَناتُ وَ لَهُمُ الْبَنُونَ»
3- فرشتگان را زن پنداشتن، مورد بازخواست الهى است. «أَمْ خَلَقْنَا الْمَلائِکَةَ إِناثاً»
4- کسى که آگاهى ندارد، حقّ اظهار نظر ندارد. «وَ هُمْ شاهِدُونَ»
5- عقايد مشرکان، ساختگى و دروغ است. «مِنْ إِفْکِهِمْ لَيَقُولُونَ»
6- عقايد خرافى ديگران را به مردم نگوييم تا ارزش هدايت الهى را بهتر بدانند.
لَيَقُولُونَ وَلَدَ اللَّهُ ...
7- آنان که مسيح را فرزند خدا مىدانند، همانند مشرکانى هستند که فرشتگان را فرزند خدا مىپنداشتند. «لَيَقُولُونَ وَلَدَ اللَّهُ»
8- فرزند دختر و پسر يکسانند و هيچ يک بر ديگرى برترى ندارند. «أَصْطَفَى الْبَناتِ عَلَى الْبَنِينَ»
9- انسان به جايى مىرسد که بر اساس يک عقيدهى باطل، دختر را بد و پسر را خوب مىداند و آنگاه دختران را براى خدا و پسران را از آن خود مىداند.
«أَصْطَفَى الْبَناتِ عَلَى الْبَنِينَ»
10- عقايد يا بايد بر اساس عقل باشد، «کَيْفَ تَحْکُمُونَ» يا بر اساس فطرت. «أَ فَلا تَذَکَّرُونَ» (تذکّر، يادآورى چيزى است که در فطرت آدمى باشد و يا بر اساس سند و نقل. «أَمْ لَکُمْ سُلْطانٌ مُبِينٌ فَأْتُوا بِکِتابِکُمْ»)
11- کتابهاى آسمانى، حجّت و مبناى داورى در مورد خدا هستند و در هيچ يک از اين کتب سخنى از فرزند داشتن خدا نيست. «فَأْتُوا بِکِتابِکُمْ»
تفسير نور(10جلدى)، ج8، ص: 66