تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
بَلى مَنْ أَوْفى بِعَهْدِهِ وَ اتَّقى فَإِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُتَّقِينَ (76)
بعد از آن ردع و زجر فرمايد از گفتار ايشان، نه چنان است که مى‌گويند در تجويز خيانت و حکم به عدم گناه:
بَلى مَنْ أَوْفى بِعَهْدِهِ: بلکه حکم اين است: هر که وفا کند به عهد خدا و کتاب الهى، يا ادا کند مال امانت را به وعده خود به صاحبش، وَ اتَّقى: و بپرهيزد از مخالفت خدا در باب حلال و حرام و امانت و خيانت، فَإِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُتَّقِينَ: پس بدرستى که خداى تعالى دوست مى‌دارد پرهيزکاران از شرک و مخالفت احکام را، يعنى لازمه دوستى که احسان و انعام خاصه است در باره ايشان منظور مى‌فرمايد.
تبصره: آيه شريفه اخبار است به آنکه وفاى به عهد، صفت عدل مؤمن متقى است؛ و خداى تعالى صفت محموده را پسند فرمايد. پس مؤمن متقى را دوست دارد، نه کافرى که وفاى به عهد نمايد، زيرا کفر و شرک اعظم کبائر است و به وجود آن، هيچ صفت محموده را جلائى نيست، پس اين وصف مؤمن متقى
«1» بحار الانوار، جلد 75، باب 50، صفحه 114، حديث 6
«2» بحار الانوار، جلد 75، باب 58، صفحه 172، حديث 14
تفسير اثنا عشرى، ج2، ص: 151
باشد.
فرمود حضرت پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم: الا و انّ خيرکم عند اللّه و اکرمکم عليه اليوم اتقاکم و اطوعکم له: يعنى: آگاه باشيد بدرستى که بهترين شما نزد خدا و گرامى‌ترين شما امروز، پرهيز کارترين شما و مطيع‌ترين شما خواهد بود.
علامه مجلسى، رضوان اللّه عليه فرمايد: تقوى را سه مرتبه است: 1- نگهداشتن نفس از عذاب مخلد به تصحيح عقايد ايمانيه. 2- دورى نمودن از آنچه معصيت است از فعل يا ترک. 3- نگهدارى نفس از آنچه مشغول نمايد.
قلب را از حق، و اين درجه خواص بلکه خاص الخاص است. «1»