1- در دنيا همه مردم از رحمت الهى برخوردارند. «يَفْتَحِ اللَّهُ لِلنَّاسِ مِنْ رَحْمَةٍ»
2- رحمت الهى قبل از قهر اوست. (کلمهى «يَفْتَحِ» قبل از «يُمْسِکْ» آمده است.)
3- دادنها و گرفتنهاى خداوند، همراه با حکمت است. «يَفْتَحِ- يُمْسِکْ- الْحَکِيمُ»
4- نعمتهاى الهى، داراى خزاينى است که گوشهاى از آن به روى انسان باز مىشود. «يَفْتَحِ- مُرْسِلَ»
5- چشمداشت به غير خدا بيهوده است، اگر او نخواهد هيچ قدرتى کارائى ندارد. «فَلا مُمْسِکَ- فَلا مُرْسِلَ»
6- ارادهى خداوند خللناپذير است. ما يَفْتَحِ ... فَلا مُمْسِکَ لَها وَ ما يُمْسِکْ فَلا مُرْسِلَ