تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
ما يَفْتَحِ اللَّهُ لِلنَّاسِ مِنْ رَحْمَةٍ فَلا مُمْسِکَ لَها وَ ما يُمْسِکْ فَلا مُرْسِلَ لَهُ مِنْ بَعْدِهِ وَ هُوَ الْعَزِيزُ الْحَکِيمُ «2»
ما يَفْتَحِ اللَّهُ لِلنَّاسِ: آنچه بگشايد خدا براى مردمان، مِنْ رَحْمَةٍ: از بخشايش آسمانى و زمينى به حکمت بالغه مانند نعمت و عافيت و صحت و امنيت و علم و غير آن از اقسام نعم غير متناهيه، يا توفيق توبه، فَلا مُمْسِکَ لَها:
پس بازگيرنده نيست مر آن را، وَ ما يُمْسِکْ: و آنچه باز گيرد از مردمان از آثار و بخشش خود بر وجه مصلحت تامه، فَلا مُرْسِلَ لَهُ: پس هيچ فرستنده نيست مر آن را، مِنْ بَعْدِهِ: پس از باز گرفتن او؛ يعنى قدرت ندارد هيچکس آنچه خدا ارسال کرده باشد، امساک کند و نگهدارد؛ و آنچه او باز گرفته، ارسال نمايد؛ تمام در تحت اراده ازليه او است. وَ هُوَ الْعَزِيزُ الْحَکِيمُ: و او غالب است در آنچه خواهد از ارسال و امساک، و هيچکس با او در آن منازعه نتواند کند؛ حکيم است که بر وجه حکمت و مصلحت آنچه بجا آورد از ارسال و امساک.