در آيه قبل سخن از اين بود که تنها علما خشيت الهى دارند، گويا اين آيه سيماى علماى واقعى را شرح مى‌دهد که آنان: انس با قرآن دارند. نماز به پا مى‌دارند و انفاق آنان خالصانه است زيرا هم عَلَنى انفاق مى‌کنند و هم پنهانى و اگر رياکار بودند تنها علنى انفاق مى‌کردند.
«تَبُورَ» از «بوار» به معناى کسادى شديد در تجارت است. از آنجا که اين امر موجب فساد
جلد 7 - صفحه 496
و نابودى است به هلاکت هم بوار گفته مى‌شود.
در آيه قبل «يَخْشَى اللَّهَ» مطرح شد و در اين آيه «يَرْجُونَ»؛ آرى، مردان خدا ميان خوف و رجا هستند. «1»
در قرآن بارها نماز و قرآن، در کنار هم مطرح شده‌اند:
«يَتْلُونَ کِتابَ اللَّهِ وَ أَقامُوا الصَّلاةَ» «2» کتاب خداوند را تلاوت مى‌کنند و نماز به پا مى‌دارند.
«يُمَسِّکُونَ بِالْکِتابِ وَ أَقامُوا الصَّلاةَ» «3» به کتاب آسمانى تمسک مى‌کنند و نماز به پا مى‌دارند.
«اتْلُ ما أُوحِيَ إِلَيْکَ مِنَ الْکِتابِ وَ أَقِمِ الصَّلاةَ» «4» آنچه از کتاب به سوى تو وحى شده تلاوت کن و نماز به پا دار.
امتيازات تجارت با خدا
1- آنچه از سرمايه داريم، (سلامتى، علم، عمر، آبرو، مال و ...) از اوست پس به خود او بفروشيم. آرى، اگر فرزندى زمين و مصالح و پولى از پدر گرفت و منزلى ساخت بعد افرادى خريدار منزلش شدند که يکى از آنان همان پدر بود، عقل و وجدان مى‌گويد خانه را به پدر بفروشد، زيرا خود فرزند و تمام دارايى‌هايش از اوست و فروش به بيگانه جوانمردى نيست.
2- خداوند به بهاى بهشت ابدى مى‌خرد، ولى ديگران هر چه بخرند، ضرر و خسارت است، چون ارزان مى‌خرند و زودگذر است.
3- خداوند کم را مى‌پذيرد، «فَمَنْ يَعْمَلْ مِثْقالَ ذَرَّةٍ» ولى ديگران کم را نمى‌پذيرند.
4- خداوند، از روى عفو و اغماض، عيب جنس را مى‌پوشاند و با همان نواقص مى‌خرد. در دعاى بعد از نماز مى‌خوانيم: خداوندا! اگر در رکوع و سجود نمازم خلل و نقصى است ناديده بگير و نمازم را قبول فرما. در دعاى ماه رجب مى‌خوانيم: «خاب الوافدون على غيرک و خسر المتعرضون الا لک» «5» يعنى باختند کسانى که در خانه غير تو آمدند و خسارت کردند
«1». تفسير اطيب‌البيان.
«2». فاطر، 29.
«3». اعراف، 170.
«4». عنکبوت، 45.
«5». مفاتيح الجنان.
جلد 7 - صفحه 497
کسانى که به سراغ ديگران رفتند.