تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ الَّذِي أَوْحَيْنا إِلَيْکَ مِنَ الْکِتابِ هُوَ الْحَقُّ مُصَدِّقاً لِما بَيْنَ يَدَيْهِ إِنَّ اللَّهَ بِعِبادِهِ لَخَبِيرٌ بَصِيرٌ (31)
بعد از آن خطاب به حضرت رسالت فرمايد:
وَ الَّذِي أَوْحَيْنا إِلَيْکَ: و آنچه وحى کرده‌ايم ما بسوى تو، مِنَ الْکِتابِ هُوَ الْحَقُ: از قرآن ناطق اوست راست و درست و حق و از جانب حق و به حق نازل شده، مُصَدِّقاً لِما بَيْنَ يَدَيْهِ: در حالتى که اين قرآن تصديق کننده و موافق است مر آنچه را پيش از او بوده از کتب آسمانى مانند تورات و انجيل و زبور.
يعنى مطابق عقايد و اصول احکام آنهاست. إِنَّ اللَّهَ بِعِبادِهِ لَخَبِيرٌ بَصِيرٌ:
بدرستى که خداى تعالى به بندگان خود هر آينه آگاه است، يعنى ضماير ايشان را مى‌داند، بيناست يعنى ظواهر ايشان را مى‌داند و احوال آنها از تصديق و
«1» منهج الصادقين (چ سوم اسلاميه) ج 7 ص 446.
جلد 11 - صفحه 36
تکذيب قرآن بر او پوشيده نيست، يا عالم است به جميع بندگان، پس تو را قابل و برگزيد از ميان ايشان براى نزول وحى به تو که از جمله آن اين کتاب معجز نظام است.