اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
الَّذِي أَحَلَّنا دارَ المُقامَةِ مِن فَضلِه‌ِ لا يَمَسُّنا فِيها نَصَب‌ٌ وَ لا يَمَسُّنا فِيها لُغُوب‌ٌ (35)
آن خداوندي که جاي داد ما را در داري که هميشه باقيست خراب شدني نيست از فضل خودش اصابت نميکند ما را در اينکه دار جنة خستگي و مرارتي و اصابت نميکند ما را در اينکه دار مقامه زحمت و تعبي.
الَّذِي صفت اللّه است صفت بعد الصفة که در آيه قبل قالُوا الحَمدُ لِلّه‌ِ الَّذِي أَذهَب‌َ عَنَّا الحَزَن‌َ.
أَحَلَّنا دارَ المُقامَةِ حلول در شي‌ء دخول در او است و دار مقامه بهشت عدن است که هميشه بر پا است که معناي خلود است که ديگر از اينکه دار بيرون رفتني نيست و تمام شدني نيست.
مِن فَضلِه‌ِ که گفتيم هر نعمتي خداوند ببنده عنايت فرمايد از راه تفضل است نه استحقاق فقط محل بايد قابليت تفضل داشته باشد بخلاف اهل عذاب که از راه استحقاق است زائد بر آن عذاب نميکند.
لا يَمَسُّنا فِيها نَصَب‌ٌ نصب بمعني تعب است نه از نعم آن سير ميشويم و نه گرسنه و نه کسل ميشويم که بي ميل شويم يا بزحمت بيفتيم.
وَ لا يَمَسُّنا فِيها لُغُوب‌ٌ و زحمت تحصيل هم ندارد حتي احتياج به طبخ و رفتن و گرفتن ندارد تمام موجود و در دسترس ما است.