اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
وَ قالُوا الحَمدُ لِلّه‌ِ الَّذِي أَذهَب‌َ عَنَّا الحَزَن‌َ إِن‌َّ رَبَّنا لَغَفُورٌ شَکُورٌ (34)
و اهل بهشت گفتند حمد مختص آن خدائيست که برد از ما حزن و اندوه را بدرستي که پروردگار ما هر آينه آمرزنده و قدر دانست که چيزي از تفضلات خود بر ما دريغ نداشته.
وَ قالُوا مناسب اينکه بود که بفرمايد و يقولون لکن اينجا مراد اينست که پس از دخول جنة کلام اينها اينست و مقول قول آنها است.
الحَمدُ لِلّه‌ِ که معني حمد و وجه اختصاص آن بخداوند مکرر بيان شده بلکه هر چه نعمت و تفضل او زيادتر باشد بيشتر بايد حمد کرد چنانچه آخر کلام اهل بهشت همين است چنانچه ميفرمايد دَعواهُم فِيها سُبحانَک‌َ اللّهُم‌َّ وَ تَحِيَّتُهُم فِيها سَلام‌ٌ وَ آخِرُ دَعواهُم أَن‌ِ الحَمدُ لِلّه‌ِ رَب‌ِّ العالَمِين‌َ (يونس آيه
جلد 15 - صفحه 32
10).
الَّذِي أَذهَب‌َ عَنَّا الحَزَن‌َ بلاءها و گرفتاريها و آلودگيها و غمها و غصه‌هاي دنيوي که داشتيم و خوفي که محروم از بهشت شويم و گرفتار عذاب شويم بکلي از قلب ما برد إِن‌َّ رَبَّنا لَغَفُورٌ شَکُورٌ.