به فرعون گفته شده بود که امسال کودکى به دنيا مى‌آيد که اگر بزرگ شود تو را سرنگون مى‌کند. او دستور داد تمام نوزادانى را که به دنيا مى‌آيند بکشند؛ امّا همين که موسى به دنيا آمد، خداوند به مادرش الهام کرد که او را شير دهد، آنگاه در صندوقى گذارده و به دريا اندازد.
در اين آيه نسبت به مادر حضرت موسى، دو امر، دو نهى و دو بشارت آمده است: دو امر:
«أَرْضِعِيهِ- أَلْقاهُ»، دو نهى: «لا تَخافِي- لا تَحْزَنِي»، دو بشارت: «رَادُّوهُ- جاعِلُوهُ»
جلد 7 - صفحه 20
کلمه «خوف»، در مورد احتمال خطر و کلمه «حزن» در مورد نگرانى قطعى بکار مى‌رود. «1»
مراد از دريا در اين آيه، رود عظيم نيل در کشور مصر است که به جهت بزرگى و عظمت، دريا خوانده شده و کاخ فرعون در ساحل آن بنا شده بود.
وقتى خداوند بخواهد، دشمن انسان نيز مأمن و ملجأ او مى‌شود. «فَالْتَقَطَهُ آلُ فِرْعَوْنَ» (عدو شود سبب خير، گر خدا خواهد.)
گر نگهدار من آن است که من مى‌دانم
شيشه را در بغل سنگ نگه مى‌دارد.