تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ ما أَرْسَلْنا فِي قَرْيَةٍ مِنْ نَذِيرٍ إِلاَّ قالَ مُتْرَفُوها إِنَّا بِما أُرْسِلْتُمْ بِهِ کافِرُونَ (34)
بعد از آن به جهت تسليه خاطر مبارک حضرت از تکذيب قوم مى‌فرمايد:
وَ ما أَرْسَلْنا فِي قَرْيَةٍ مِنْ نَذِيرٍ: و نفرستاديم در هيچ قريه و هيچ شهرى هيچ ترساننده‌اى که پيغمبر باشد، إِلَّا قالَ مُتْرَفُوها: مگر آنکه گفتند منعّمان و متکبران شهر مر آن پيغمبران را، إِنَّا بِما أُرْسِلْتُمْ بِهِ کافِرُونَ: ما به آنچه فرستاده شده‌ايد به آن، به زعم خود کافر هستيم. تخصيص تکذيب به مترفين به جهت آنست که معظم داعى تکذيب، تکبر است و مفاخرت به زخارف دنيا و انهماک در شهوات و استهانت و تهکم به آن کسى که از آن حظى ندارد، و لهذا اتراف را علت تفوق و عدم تعذيب خود گردانيدند.