تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
قُلْ إِنَّ رَبِّي يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَشاءُ وَ يَقْدِرُ وَ لکِنَّ أَکْثَرَ النَّاسِ لا يَعْلَمُونَ (36)
بعد از آن مى‌فرمايد:
قُلْ إِنَّ رَبِّي يَبْسُطُ الرِّزْقَ: بگو اى پيغمبر در ردّ قول کفار، بدرستى که پروردگار من گشاده و توسعه مى‌فرمايد روزى را، لِمَنْ يَشاءُ: براى هر که مى‌خواهد از اهل شرک و معصيت به مشيت و مصلحت خود نه براى کرامت ايشان. وَ يَقْدِرُ: و تنگ مى‌گرداند بر هر که مى‌خواهد از اهل ايمان و طاعت به حکمت خود نه به جهت مذلّت و اهانت؛ و شايد قضيه برعکس شود و همه بر وفق حکمت و مصلحت است. وَ لکِنَّ أَکْثَرَ النَّاسِ لا يَعْلَمُونَ: و لکن بيشتر مردمان نمى‌دانند و گمان مى‌برند که کثرت اموال و اولاد براى شرافت و کرامت است، و بسيار هست که بسط ارزاق به جهت استدراج است و ايشان از آن غافل و جاهل هستند.