پیام‌های تفسیر نور

1- يکى از وظايف انبيا، موعظه مردم است. «أَعِظُکُمْ» 2- تنها به حرف اکتفا نکنيد، بايد به پا خواست. «تَقُومُوا» 3- آن چه مهم است قيام خالصانه براى خداست، تعداد و نفرات نقش اصلى را ندارد. «تَقُومُوا لِلَّهِ مَثْنى‌ وَ فُرادى‌» 4- قيام سه عنصر لازم دارد: خلوص، «لِلَّهِ» رهبر، «بِصاحِبِکُمْ» فکر و برنامه. «تَتَفَکَّرُوا» حرکت‌ها و انقلاب‌هايى که براى خدا نباشد و برخاسته از عقده‌ها و هوس‌ها و براى کسب ثروت باشد به جايى نمى‌رسد. اگر انقلاب همراه با فکر و برنامه جامع نباشد و يا رهبر الهى همراه و مصاحب با انقلابيون نباشد به نتيجه‌اى نمى‌رسد و بقا و برکاتى نخواهد داشت. 5- پيامبر، کوچک‌ترين نقطه ضعف روحى ندارد. او سال‌ها در ميان شما زندگى کرده و همه او را به عقل و درايت مى‌شناسيد و نسبت جنون به او ناشى از بى‌فکرى است. «تَتَفَکَّرُوا ما بِصاحِبِکُمْ مِنْ جِنَّةٍ» 6- رهبر الهى، هم‌نشين و هم‌سخن با مردم است. «بِصاحِبِکُمْ» 7- خداوند حامى پيامبران است و تهمت‌ها را از آنان دفع مى‌کند. «ما بِصاحِبِکُمْ مِنْ جِنَّةٍ» 8- با اين که کار پيامبران بشارت و هشدار است، امّا هشدار بيش‌تر مورد توجّه قرآن است، زيرا افراد غافل به هشدار نياز بيش‌ترى دارند. «إِنْ هُوَ إِلَّا نَذِيرٌ» 9- هشدار انبيا به سود مردم است. «نَذِيرٌ لَکُمْ» 10- عذاب، پيش روى شماست، اگر در راه خدا قيام نکنيد، هم در دنيا گرفتار مى‌شويد و هم قيامت دور نيست. «بَيْنَ يَدَيْ عَذابٍ» تفسير نور(10جلدى)، ج‌7، ص: 461