تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) وَ قالُوا آمَنَّا بِهِ وَ أَنَّى لَهُمُ التَّناوُشُ مِنْ مَکانٍ بَعِيدٍ (52) وَ قالُوا آمَنَّا بِهِ‌: و گويند مشرکان مکه با لشگر سفيانى به وقت مرگ يا در قيامت يا در زمان خسف: ايمان آورديم به پيغمبر و آنچه به آن خبر داده، يا در آن وقت اعتراف به وحدانيت خدا نمايند، وَ أَنَّى لَهُمُ التَّناوُشُ‌: و از کجا باشد ايشان را فرا گرفتن ايمان به آسانى، مِنْ مَکانٍ بَعِيدٍ: از موضعى دور که آخرت است، زيرا محل تکليف ايشان دنيا است، پس ايمان آن روز فايده‌اى نخواهد داشت. يا بوقت مشاهده عذاب استيصال، چه در اين وقت ايمان آنها را قبول نکنند. اين به جهت مبالغه است، يعنى به هيچ‌وجه از مکان دور تناول ايمان نتوانند کرد چه جاى مکان قريب. اين تمثيل حال کفار است از نائل شدن ايشان در وقت مشاهده عذاب و انتفاع ايشان به حال کسى که خواهد به دست تناول کند چيزى را که در غايت بلندى باشد، همچنين وقتى که عذاب را معاينه ببينند محال است ايشان را رسيدن به ايمان، زيرا قبول نشود و فايده ندهد ايشان را. حاصل آنکه چگونه ايمان فايده دهد.