تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
فَقَدْ کَذَّبُوا فَسَيَأْتِيهِمْ أَنْبؤُا ما کانُوا بِهِ يَسْتَهْزِؤُنَ «6»
«1». تفسير منهج الصادقين، ج 6، ص 431. چاپ کتابفروشى اسلاميّه.
«2». تفسير ابو الفتوح رازى، ج 8، ص 327. چاپ کتابفروشى اسلاميّه.
جلد 9 - صفحه 396
بعد از آن وصف ديگر آنها را بيان فرمايد:
فَقَدْ کَذَّبُوا: پس بتحقيق تکذيب کردند قرآن را بعد از اعراض نمودن ايشان و اصرار کردند در تکذيب بر وجهى که در استهزاء و سخريه آن کوشيدند.
فَسَيَأْتِيهِمْ أَنْبؤُا ما کانُوا بِهِ يَسْتَهْزِؤُنَ: پس زود باشد که بيايد ايشان را در وقت مرگ يا روز بعث خبرهاى آنچه بودند که بدان استهزاء مى‌کردند و باور نمى داشتند از بعث و نشور و بهشت و جهنم و ثواب و عقاب، يعنى در آن وقت بر ايشان حقيقت اين امور موعود ظاهر گردد، بر راستى آن دانا شوند، و آن هنگام حسرت و پشيمانى ايشان را نفع ندهد. «1» تنبيه: حق تعالى وصف فرمود کفار را به اعراض اولا، و به تکذيب ثانيا، و به استهزاء ثالثا؛ با آنکه غرض يکى است، يعنى اعراض آنها به جهت بيان اختلاف اعراض باشد، يعنى هنگامى که اعراض نمودند از قرآن، پس تکذيب کردند به آن، و نزد اين حال قدر و منزلت قرآن در نظر آنان خفيف و سبک شده، زبان به استهزاء و سخريه به آن دراز نمودند.