اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
وَ تِلک‌َ نِعمَةٌ تَمُنُّها عَلَي‌َّ أَن عَبَّدت‌َ بَنِي إِسرائِيل‌َ «22»
و اينکه چه نعمتيست که منت ميگذاري بر من با اينکه بني اسرائيل را بعبوديت و بنده‌گي خود تلقي کرده‌اي.
هيچگونه نعمتي از تو بمن نرسيده و هيچگونه منتي بر من نداري زيرا موقعي که من را التقاط کردي اراده قتل من را کردي آسيه زنت مانع شد و گفت لا تَقتُلُوه‌ُ عَسي أَن يَنفَعَنا أَو نَتَّخِذَه‌ُ وَلَداً و من از شيرهاي خبيث شما نخوردم تا از شير مادر خود استفاده کردم و در دامن او بزرگ شدم و پس از قتل قبطي باز در صدد قتل من برآمديد و من فرار کردم.
وَ تِلک‌َ نِعمَةٌ تَمُنُّها عَلَي‌َّ من بر تو حق دارم و منت ميگذارم بايد کمال امتنان را داشته باشي که آمدم تو را نجات دهم از عذاب الهي و سعادت‌مند کنم و هدايت کنم بدين حق و اينکه دست از ظلم برداري و بني اسرائيل را نجات دهي و رها کني تا چه اندازه ظلم بر اينها روا داري!.
أَن عَبَّدت‌َ بَنِي إِسرائِيل‌َ اينها چه گناهي کردند چه اذيتي بتو وارد کردند که
جلد 14 - صفحه 18
اطفال آنها را سر بري و ذبح کني و زنهاي آنها را بکنيزي بگيري و مردان آنها را باعمال شاقه واداري و کبر و نخوت تو بجايي برسد که دعوي خدايي کني و بانگ أَنَا رَبُّکُم‌ُ الأَعلي (نازعات آيه 24) از تو بلند شود و باين چهار روزه دنيا مغرور شوي و بگويي «أَ لَيس‌َ لِي مُلک‌ُ مِصرَ وَ هذِه‌ِ الأَنهارُ تَجرِي مِن تَحتِي» و مرا که رسول الهي هستم به مهانت و خفت ياد کني و مي‌گويي: ام انا خير ام هذا المهين.